Saturday, January 25, 2020

அம்பறாத்தூணி

மாப்பிள்ளைக்கு பதினாறாம் நாள்.
செம்புந்தண்ணி வைத்துப் படையல்.
பூரணி தெளிந்திருந்தாலென்று
நினைக்கிறேன்.
அவள் வயசான சடங்கிற்குப் பிறகு
இருவரும் பெரிதாகப் பேசிக்
கலந்துகொண்டதில்லை.
மறுவீடு வந்துசென்றபோது
அழுதபோதும்கூட இன்றுபோலவே
என்ன சொல்வதெனத் தெரியாது
திகைத்திருந்தேன் - அவள்
அம்மாவுக்குத்தானே அவளைத் தெரியும்.
அய்யர் வர இன்னும் நேரமிருந்தது.
பங்காளிகள் சீட்டாடிக்
கொண்டிருந்தனர்.
பெண்கள் மறுபடியும் அழ
ஆரம்பித்தார்கள்.
எனக்கும் பூரணிக்கும் இருந்த
இடைவெளியை
சடங்குகள் நிரப்பிக்கொண்டிருந்தன.
எல்லா பனிபொழியும் இரவுகளும்
இனிமையானவைகளல்ல.

Monday, December 02, 2019

முழுக் கணம்

கோப்பையை அருகிலிருந்த
மூளிக்கல்லொன்றின்மீது வைத்தேன்.
தூணென்றானொருவன்.
ஆமோதித்த மற்றவன்
சாய்ந்து காற்றாடலாமென்றான்.
ஓகாரமிட்ட மற்றவர்கள்
முடிவுக்கு வந்ததாய் தலையசைத்தனர்.
எடுத்துரைக்க ஆரம்பித்தனர்.
சுற்றி நின்ற எல்லோரும்
குறிப்பெடுத்துக் கொண்டனர்.
தகவலைப் பரிமாறத் தொடங்கினர்.
உண்மையறிந்த கூக்குரல்
ஊரெங்கும் பரவியது.
தூரத்து மூலையிலிருந்த
குள்ளனொருவன்
மெல்ல முனகிக் கொண்டான் -
ஆனை தெரியாக் குருடர்களென்று.
பக்கத்திலிருந்து இன்னொரு கல்லை
மூளியாக்கிய சிற்பி
பெருமிதமாய்ச் சிரித்துக்கொண்டான்.
கோப்பையைப் பார்த்தேன் -
தேநீர் பாதியிருந்தது,
காற்று மீதியிருந்தது!

Saturday, April 27, 2019

இரவல் வெளிச்சம்

முன்பொரு சித்ரா பௌர்ணமி பின்னிரவில்தான் இளமதி சொன்னாள்,
"நானும்கூட ஒரு நிலவுதான்...".
கலவி முடித்துக் களைத்திருந்த ராமனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.
"ஆமாம், நீ ஒரு...",
"நீ நினைக்கிறபடி சொல்லவில்லை...".
அன்று அவள் வேறெதுவும் பேசவில்லை.
பின்னாளில்
ஒரு புகைவண்டி பயணத்தில்
மகன் சூர்யாவுடன் பிரிந்துபோனதும்
ஒரு பௌர்ணமி நாளின் நள்ளிரவே...
ரத்தம் மட்டுமே குடிக்கப் பழகியிருக்கும் வேடுவனுக்கு கண்ணிலுறைந்திருக்கும் நீர்த்துளிகள் தெரிவதில்லை...
ஒவ்வொரு முழுநிலவின்போதும்
இளமதிக்குச் சொல்லிவிடுகிறேன்
அஃறிணைகள் மட்டுமே
பரிணாமங் கொள்வதில்லையென...

Friday, January 19, 2018

கோடிட்ட இடங்களை நிரப்புக

"இந்த காஃபி குடிப்பதே பூர்ஷ்வாத்தனம்...", என்றான்.
அடுத்த மிடறு காப்பி விழுங்கப்போய் நிறுத்திக்கொண்டேன்.
பக்கத்து டேபிளில் சத்தங்கள் குறைந்து எங்களை நோக்கித்திரும்பிவிட்டுத் தொடர்ந்தார்கள்.
"பூர்ஷ்வாத்தனம் என்றால் என்ன?"
"உனது காஃபிதான்..."
நல்லபடியாகக் கூறவில்லை என்பது மட்டும்  புரிந்தது.
"ஆனால், எனக்கு காஃபி பிடிக்குமே..."
"உனக்கு பிடிக்க வைக்கப்பட்டிருக்கிறது... காஃபி, வெள்ளை, சப்பாத்தி,..."
அடுத்த வாய் குடிக்கலாமா வேண்டாமா தெரியவில்லை.
"நீ மட்டுமல்ல... சந்திர போஸ், நாக. அழகப்பன், எல்லோருமே பூர்ஷ்வாக்கள்தாம்", பிரகடனம் செய்தான்.
காஃபி டேயில் பூர்ஷ்வா என தனி மெனு இருந்திருக்கக் கூடாதா?
டிப் டீ பூர்ஷ்வாத்தனம் இல்லையா எனக் கேட்க தைரியமில்லை.
அடுத்த முறை அதே டேபிளில் அழகப்பனிடம், அவன் ஒத்துக்க கொள்ள மாட்டான் என்பதால் இவ்வாறு சொன்னேன் "இந்த காஃபி பூர்ஷ்வா தெரியுமா உனக்கு?".

Friday, September 29, 2017

கூட்டத்தில் ஒருத்தி

பத்து வயதுக்கு மேல் இருக்காது.
பாதி சீட்டில்தான் அமர்ந்திருந்தாள்.
வழியனுப்ப  வாடகை சைக்கிளில் வந்திருந்த
அம்மா ஏதோ விஷயங்கள் சொல்லிக்கொண்டிருக்க
வெறுமையாகத் தலையை ஆட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.
"பேரென்னமா?", "ஆனந்தி".
ஆனந்தி  பூந்தமல்லிக்குப் பக்கத்தில்
வீட்டு வேலைக்குப் போகிறாளாமாம்.
"இன்னிக்குக் கூடவா?".
"பூஜையாக்கண்டி நெறைய வேலை இருக்காம்".
வழி நெடுக ஒன்றுமே பேசவில்லை.
வேடிக்கைகூடப் பார்க்கவில்லை.
ஷேர் ஆட்டோ ஒன்றில் ஏறிக்கொண்டாள்.
பேருந்திறங்கி மகளுக்கு
சாக்கலேட் வாங்கும்போது தோன்றியது.
என்ன வேலை செய்து விடுவாள் ஆனந்தி.
சரஸ்வதி பூஜைக்கு
புத்தகங்களுக்குப்
போட்டு வைத்துக் கொண்டிருப்பாளாக்கும்.