பேருந்து எண் 1

- ஒரு தமிழ்ப் பயணியின் அனுபவக் குறிப்புகள்!


வலியறிந்தவன் நீ,
உன் முகத்தில் எஞ்சியிருந்தது 
கேள்வி மட்டுமேயென்று
எனக்கும் நளினிக்கும் தெரியும்.

கேள்வியுடன் மரணிப்பது, 
வலியைக் காட்டிலும் 
கொடுமையானதெனத் தெரிந்தாலும்
உன்னுடன் நேரெதிர் பேசிச் சமர் செய்ய
எனக்கு வலுவில்லை.
என் பக்கம் நியாயமுமில்லை.
வேறேதும் ஏற்பாடுகளுமில்லை.
வேறு வழியில்லாமல்தான் 
பொருதத் துணிந்தேன்.

மன்னித்து விடு,
ஏழு முறைகள் பயிற்சி செய்தும்
எனக்கு மூன்று தோட்டாக்கள் தேவைப்பட்டன.

உங்களது ஆணைகளுக்கு அப்படியே அடிபணிகிறேன்!
உங்களது குறிப்பறிந்து ஏவல் புரிகிறேன்!
உங்களுக்கே என்னைப் பிடிக்கக்கூடும் - குழப்பமாகக்கூட இருக்கக்கூடும்!
விதிக்கப்பட்ட சராசரிகளுக்குள் நானும் ஒருவன்.
உங்கள் கர்வங்களுக்கு பங்கமெதும் வரப்போவதில்லை.
விடுதலைக்கு இன்னும் சில நாட்களே!
கடைசி வாய்ப்பு - எனை நீங்கள் எஜமானித்துக்  கொள்ள!

ஒதுக்குபுறமான சத்தங்களைத் தொலைத்த மூலை,
பெரிதான கூட்டமில்லை.
"இவ்வளவுக்குப் பிறகும் பிடித்துத் தொங்கிக்
கொண்டிருக்கத்தான் வேண்டுமா?" கேட்டான்.
சத்தமாக நான் சிரித்தது வெறுப்பேற்றியிருக்க வேண்டும்.
திரும்பிப் பார்த்தவர்கள் திரும்பி கொண்டார்கள்.
மேலுமொரு மிடறு விழுங்கி கொண்டோம்.
"உனக்காக இல்லாவிடினும்,
நளினிக்காகவாவது யோசிக்கலாமில்லையா?..."
குறுக்காகத் தலையாட்டினேன்.
"சந்தைப் பொருளைக் காட்டிலும்
விற்பனைக்கில்லாப் பொருளின்
மிஸ்டிக் மதிப்பு அதிகம்...
பொய்யிலே வாழ்கிறாய்...
உனக்குத் தெரியுமா,
நான் இப்போதுதான் சந்தோஷமாயிருக்கிறேன்...
உங்களுடனிருந்ததுதான் சமரசம்...".
என்னுடைய உடற்குறிகளின்
பொருள் அவனுக்குத் தெரியும்.
மேலும் ஆத்திரமானான்.
நிறையப் பேசினான். குடித்தான்.
அழுதான், அடித்தான், திட்டினான்.
பிறகு பணத்தை எறிந்துவிட்டு எழுந்து போய்விட்டான்.
நளினி, அடுத்தமுறை உன்னுடன் பேசும்போது
உடனே துண்டித்துவிடாதே,
சுவாரஸ்யமாகப் பேசுகிறான்.

இன்னும் எத்தனை தூரம்?
பத்து கதைகள்.
அவ்வளவுதானா?
நான் இன்னும்
எட்டு கதைகள் யோசிக்கவேண்டும்.

இன்னும் எத்தனை ரகசியங்கள்
என்னிடம் மறைத்திருப்பாய்? என்றாள்,
என் கையை எடுத்துத் தன் தலைக்கு முட்டுக் கொடுத்தவாறே!
சிரித்துக் கொண்டே தலையை குறுக்காக ஆட்டினேன்.
இல்லை, சொல்லிப் பார், ரகசியமா எனச் சொல்கிறேன் என்றாள்.
அவளுக்குத் தெரிந்த சிலவற்றைச் சொன்னேன்.
பெருமிதத்தில் முகம் மலர்ந்தாள் - என்னை
முழுதாட்கொண்ட இறுமாப்பு.
எனக்குத் தெரியாதே, இத்தனையா? - நடித்தாள்.
கொம்புகளும், கூர்முனை கொண்ட வாலும்
எனக்கு வெளிவரத் தொடங்கின - பாம்புருவங் கொண்டேன்.
மேலும் சில தெரிந்தவைகளை ஆரம்பித்தேன்.
தெரிந்தவைகளாகவே முடித்தேன்.
கடைசியாக அவளுக்கொரு கனி தந்தேன்.
பிறகென்ன, தண்ணீரில் நடப்பதையும்,
அப்பங்களைப் பகிர்வதையும்,
அவதாரங்கள் எடுப்பதையும் சொல்லிவிட முடியுமா?
ரகசியங்களே ரகசியங்களாலானவைதாமே!

Subscribe to: Posts (Atom)