மறுகரை

நம்மிருவருக்கும் நடுவிலிருப்பது

குருதி பூத்த நதியொன்று.

உனது கரையில்

மௌனம் சத்தத்தின் மீது

வன்முறை செய்கிறது.

கேள்விகளை

எள்ளி நகையாடுகிறது.

புறந்தள்ளல்

எதிர்வினைகளின் முதுகில் குத்துகின்றன.

உரையாடல் குறைந்தபட்ச

மரியாதை வேண்டி நிற்கிறது.

இருபுறமிருந்தும்

புறக்கணிப்புகளும் முன்முடிவுகளும்

களிகொண்டு கண்சிவந்து

வெறியாட்டமாடுகின்றன.

அந்திகள் மங்குவதே யில்லை.

சங்குகள் என்றும்

ஒலித்த தில்லை.

நதி மட்டும் சலனமின்றி

ஓடிக்கொண்டே யிருக்கிறது.

இப்பாவிகள் தாம் செய்யும்பிழை

இன்னதென அறிகிலார்

பரலோகத்துப் பிதாவே.

இவர்களை மன்னித்து விடாதீர்கள்.

தயவுசெய்து

தண்டித்து அருளுங்கள்.

அடைக்குந் தாழ்

போகா எல்லை சென்று

மீண்டுவந்த அவனை

அன்பின் கம்பளிகள் கொண்டு

அணைத்துக் கொண்டேன்...

அவன் அஞ்சி நடுங்கிய

காயங்களுக்கு

அன்பைக் குழைத்து

களிம்பாய்ப் படர்ந்தேன்.

உங்களுக்குத் தெரியுமா?

அவனது சுவாசப்பைகள்

முழுதும் அன்பினாலேயே

நிறைத்திருந்தேன்.

என்றாவது ஒருநாள்

அவன் என்னிடம்

கூறியிருந்திருக்கலாம் -

மூச்சு முட்டுகிறதென.

என்னைப் பார்க்கவரும்

எல்லோரும்

உங்கள் அன்பினை

வாசலிலேயே கழற்றி

வைத்துவிடுங்கள் -

கெட்ட நாற்றமடிக்கிறது.

உபரி

ஒவ்வொரு நொடியும்

நிரூபித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

உள்ளதையும் இல்லதையும்

விளைத்துக் காட்டினார்கள்.

எல்லைகளை எப்போதுமே 

விரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்

விளிம்புகளை அழித்துக் கொண்டிருந்தான் ஒருவன்.

எழுதிக் குவித்துத் தள்ளினான் இன்னொருவன்.

முடியாத பொறிகள் சாத்தியமாயின.

ஆதாம்கள் எப்போதுமே

பதட்டமாக இருந்தனர்.

ஒவ்வொரு நொடியும்

இருப்பைத் தெரிவித்துக் கொண்டிருந்தனர் - 

புணர்தலும் புணர்தல் நிமித்தமுமாக.

கருப்பொளி

போகப் போக எல்லாம்

பழகிக் கொண்டிருந்தது.

வெளிச்சம் வர இன்னும்

சில தசாப்தங்களாகலாமென

அரசாங்கங்கள் அறிவித்திருந்தன.

உலகே கருமை பூண்டிருந்தது.

கூரான வடிவங்கள் தடை செய்யப்பட்டன.

வளைவு முனைகளே ஆகமமாகியிருந்தது.

பிறவிக் குருடர்கள் 

பெருந்தலைவர்களாகி 

வழிகாட்டிக் கொண்டிருந்தனர்.

சர்க்கரை வியாதிக்காரர்கள்

பாத்ரூமுக்கு பக்கத்தில் படுத்துக்கொள்ள

கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டனர்.

கூகைகள் தேசியப்பறவைகளாக

அங்கீகரிக்கப் பட்டிருந்தன.

எல்லாம் பழகி விட்டிருந்தது.

பின்னொரு நாளில் 

வெளிச்சம் வந்தபோது

இருள் எளிமையாகி விட்டிருந்தது.

வெளிச்சம் சங்கடமாக இருந்தது.

க்ரே கலர் கரடி பொம்மை

நாங்கள் எப்போதும் விளையாடும்

மரப்படிகளுக்குக் கீழேதான்

தாச்சுவை என்னிடம் அப்புனு கொடுத்தாள்.

அவங்க அப்பாவுக்கு ட்ரான்ஸ்ஃபராம், குடிபெயர்ந்து சென்றார்கள்.

தாச்சு நன்றாகத்தான் இருந்தது  - ஒன்றிரண்டு இடங்களில் நூல் பிரிந்திருந்ததைத் தவிர.

பத்திரமாக வைத்திருந்தாலும் அவ்வப்போது பிரிந்த நூல் வழியாக

பஞ்சுகள் வெளிவந்துகொண்டிருந்தன.

ஆனாலும் புதுப்பஞ்சடைத்து அப்படியே வாங்கியமாதிரியே பதப்படுத்தியிருந்தேன்.

பிறிதொரு நாளில் அப்புனுவை அவள் கல்யாணத்துக்கு முன் சந்தித்து கொடுத்தபோது

தாச்சுவா, ஞாபகம் இல்லையே என்று சொல்லி வாங்கிக் கொண்டாள்.

தாச்சுவுக்கு ஏமாற்றமாகத் தெரியவில்லை என நினைக்கிறேன்

எப்போதும் போலவே சிரித்துக்கொண்டிருந்தது.

தானியக் குதிர்

குத்துவது முதுகிலா நெஞ்சிலா என்பதற்கு

நீண்ட விவாதம் தேவைப்பட்டது.

முதுகிலென முடிவெடுத்தபின்

காரணங்கள் தேவைப்பட்டன.

இழை விலகல்கள் பெரிதாக்கப்பட்டன.

பாஷாணம் தோய்த்த கத்திகள்

பதப்படுத்தி வைக்கப்பட்டன.

ஏற்பாடுகளின் சுவடுகள்கூட

தெரியாமல் பார்த்துக் கொண்டோம்.

குத்தியது ஏனெனத்தெரிய 

அவனுக்கு சில கணங்கள் ஆனது.

சிறிது யோசித்தவன்

எனது சோற்றுத்தட்டு 

இனிமேல் செந்திலுக்கு

என்றபின் மடங்கி விழுந்தான்.

தட்டினை உருவிக்கொண்டேன்.

தானியக் குதிருக்கு

இன்னும் சில காலங்களுக்கு

இரை தேவையில்லை.

நீரளவு நீராம்பல்

சரவணனுக்கு அழுகையே வரவில்லை.

போஸ்ட்மார்ட்டம் ரிப்போர்ட்

தற்கொலைதானென 

உறுதி செய்திருந்தது.

மாமனார் கண்ணோடு 

கண் நோக்கவில்லை.

பெருங்கூட்டத்துக்கு நடுவே 

தனியனாய் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

வெட்டியான் கடைசி வரட்டி 

எடுத்துக்கொண்டு 

முகம் பார்த்துக்கொள்ள சொன்னபோதோ

ஆற்றில் தலைமுழுகும்போதோ

வீடுவந்தபின் கட்டிக்கொண்டு அழுத

மகள்களைப் பார்த்தோகூட

சரவணனுக்கு அழுகை வரவில்லை.

அறுத்துக் கொண்டிருந்ததெல்லாம்

ஒரேயொரு கேள்விதான் - 

இன்னும் கொஞ்சம் நம்பியிருக்கலாமோ?

ராகுல் அப்பா

ராகுல் அப்பா வலக் கையில்தான்

எப்போதும் கடியாரம் கட்டுவார்.

வேலை முடிந்து தெரு நுழையும்போதே 

அவர்தானென்பது அத்தர் வாடையிலேயே தெரிந்துவிடும்.

ரொம்பத் தன்மையான மனிதர்.

அதிர்ந்து ரெண்டு வார்த்தை பேசமாட்டார் - 

யாரும் நோகப் பேசியதேயில்லை.

அவர் பேர்கூட யாருக்கும் தெரியாது.

ராகுல் பத்து வருடங்களுக்கு முன்பே

பெயிலான பாடங்களுக்காக

அவரிடம் அடிவாங்கிய இரவில்

வீட்டைவிட்டு ஓடி விட்டாலும்,

எல்லோரும் ராகுல் அப்பா 

என்றே இன்றுவரை கூப்பிடுகிறோம்.

காக்கைக் கூடுகள்

ராமசேஷன் வந்திருப்பதாக அம்மா ஃபோனில் சொன்னபோது 

பஸ் பிடிக்க நடந்து கொண்டிருந்தேன்.

அவர் திரும்பிப் போக எப்படியும் 
ஒரு பத்து நாளாகும்.
அதுவரை நான் தங்குவதற்கு 

இடம் தேட வேண்டும்.
தெருவில் ஏதும் நண்பர்களில்லை - 

மூத்த மகன்கள் இருவரும் அவரை 
அடிக்காத குறையாக ஒருமுறை
அழைத்துச் சென்றதற்குப் பிறகு.
எப்போதும் சகஜமாகப் பேசும் 
மஞ்சள்வீட்டு ஆண்ட்டி கூட
ராமசேஷன் காலங்களில் தன்னைச்
சுருக்கிக் கொள்வதாகத் தோன்றும்.
தன்னை நிறுவிக் கொள்வதற்காக
அம்மா கேட்கும் அரிசிக்கும், 

பருப்புக்கும், இனிப்புக்குமாக
இவரும் கடைக்கும் தெருவுக்குமாக

 லஜ்ஜையின்றி அலைந்து கொண்டிருப்பார்.
யோசித்துக்கொண்டே 
ரோட்டைக் கடக்கும்போது 
சிவப்பு விளக்கிருக்கும்போதே கடந்த
காரொன்று சேற்றை வாரிப் 

பூசிவிட்டுச் சென்றது.
கார்காரன் சன்னலிறக்கி நடுவிரல் காண்பித்து பாஸ்டர்ட் எனக் 

கத்திவிட்டுச் சென்றான்.
நான் இன்னும் எங்கு செல்வதென்று
முடிவு செய்யவில்லை.

செல்லாத நோட்டு

வரதராஜன் சாரை
சன்னதித் தெரு முனையில்
பெட்டிக்கடையில்தான் சந்தித்தேன்...
அலுமினி சந்திப்புக்கு அவர் வரவில்லை.
வெக்டருக்கும் ஸ்கேலாருக்கும் வித்தியாசம் தெரியாமல் விழித்துக்கொண்டிருந்த காலத்தில் திசை காட்டியவர்.
எப்போது ரிடையர் ஆனாரென்று தெரியாது.
மூத்த மகள் யாருடனோ ஓடிவிட்டதாக கேள்விப்பட்டேன்.
அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டபோது ஆச்சரியப்பட்டார்.
சந்தோஷப்பட்டது உண்மை போலிருந்தது.
வலிய ரொம்ப நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.
டீ வாங்கிக் கொடுத்து
கிளம்பும் முன் ஐநூறு ரூபாய் நோட்டுகளில் ஒன்றை அவர் பாக்கெட்டில் வைத்தேன்.
இன்னொரு இருநூறு ரூபாய் இருக்குமா என்றார்.
சில்லறை இல்லையென்றுவிட்டு வந்துவிட்டேன்.

அம்பறாத்தூணி

மாப்பிள்ளைக்கு பதினாறாம் நாள்.
செம்புந்தண்ணி வைத்துப் படையல்.
பூரணி தெளிந்திருந்தாலென்று
நினைக்கிறேன்.
அவள் வயசான சடங்கிற்குப் பிறகு
இருவரும் பெரிதாகப் பேசிக்
கலந்துகொண்டதில்லை.
மறுவீடு வந்துசென்றபோது
அழுதபோதும்கூட இன்றுபோலவே
என்ன சொல்வதெனத் தெரியாது
திகைத்திருந்தேன் - அவள்
அம்மாவுக்குத்தானே அவளைத் தெரியும்.
அய்யர் வர இன்னும் நேரமிருந்தது.
பங்காளிகள் சீட்டாடிக்
கொண்டிருந்தனர்.
பெண்கள் மறுபடியும் அழ
ஆரம்பித்தார்கள்.
எனக்கும் பூரணிக்கும் இருந்த
இடைவெளியை
சடங்குகள் நிரப்பிக்கொண்டிருந்தன.
எல்லா பனிபொழியும் இரவுகளும்
இனிமையானவைகளல்ல.

முழுக் கணம்

கோப்பையை அருகிலிருந்த
மூளிக்கல்லொன்றின்மீது வைத்தேன்.
தூணென்றானொருவன்.
ஆமோதித்த மற்றவன்
சாய்ந்து காற்றாடலாமென்றான்.
ஓகாரமிட்ட மற்றவர்கள்
முடிவுக்கு வந்ததாய் தலையசைத்தனர்.
எடுத்துரைக்க ஆரம்பித்தனர்.
சுற்றி நின்ற எல்லோரும்
குறிப்பெடுத்துக் கொண்டனர்.
தகவலைப் பரிமாறத் தொடங்கினர்.
உண்மையறிந்த கூக்குரல்
ஊரெங்கும் பரவியது.
தூரத்து மூலையிலிருந்த
குள்ளனொருவன்
மெல்ல முனகிக் கொண்டான் -
ஆனை தெரியாக் குருடர்களென்று.
பக்கத்திலிருந்து இன்னொரு கல்லை
மூளியாக்கிய சிற்பி
பெருமிதமாய்ச் சிரித்துக்கொண்டான்.
கோப்பையைப் பார்த்தேன் -
தேநீர் பாதியிருந்தது,
காற்று மீதியிருந்தது!

இரவல் வெளிச்சம்

முன்பொரு சித்ரா பௌர்ணமி பின்னிரவில்தான் இளமதி சொன்னாள்,
"நானும்கூட ஒரு நிலவுதான்...".
கலவி முடித்துக் களைத்திருந்த ராமனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.
"ஆமாம், நீ ஒரு...",
"நீ நினைக்கிறபடி சொல்லவில்லை...".
அன்று அவள் வேறெதுவும் பேசவில்லை.
பின்னாளில்
ஒரு புகைவண்டி பயணத்தில்
மகன் சூர்யாவுடன் பிரிந்துபோனதும்
ஒரு பௌர்ணமி நாளின் நள்ளிரவே...
ரத்தம் மட்டுமே குடிக்கப் பழகியிருக்கும் வேடுவனுக்கு கண்ணிலுறைந்திருக்கும் நீர்த்துளிகள் தெரிவதில்லை...
ஒவ்வொரு முழுநிலவின்போதும்
இளமதிக்குச் சொல்லிவிடுகிறேன்
அஃறிணைகள் மட்டுமே
பரிணாமங் கொள்வதில்லையென...

கோடிட்ட இடங்களை நிரப்புக

"இந்த காஃபி குடிப்பதே பூர்ஷ்வாத்தனம்...", என்றான்.
அடுத்த மிடறு காப்பி விழுங்கப்போய் நிறுத்திக்கொண்டேன்.
பக்கத்து டேபிளில் சத்தங்கள் குறைந்து எங்களை நோக்கித்திரும்பிவிட்டுத் தொடர்ந்தார்கள்.
"பூர்ஷ்வாத்தனம் என்றால் என்ன?"
"உனது காஃபிதான்..."
நல்லபடியாகக் கூறவில்லை என்பது மட்டும்  புரிந்தது.
"ஆனால், எனக்கு காஃபி பிடிக்குமே..."
"உனக்கு பிடிக்க வைக்கப்பட்டிருக்கிறது... காஃபி, வெள்ளை, சப்பாத்தி,..."
அடுத்த வாய் குடிக்கலாமா வேண்டாமா தெரியவில்லை.
"நீ மட்டுமல்ல... சந்திர போஸ், நாக. அழகப்பன், எல்லோருமே பூர்ஷ்வாக்கள்தாம்", பிரகடனம் செய்தான்.
காஃபி டேயில் பூர்ஷ்வா என தனி மெனு இருந்திருக்கக் கூடாதா?
டிப் டீ பூர்ஷ்வாத்தனம் இல்லையா எனக் கேட்க தைரியமில்லை.
அடுத்த முறை அதே டேபிளில் அழகப்பனிடம், அவன் ஒத்துக்க கொள்ள மாட்டான் என்பதால் இவ்வாறு சொன்னேன் "இந்த காஃபி பூர்ஷ்வா தெரியுமா உனக்கு?".

கூட்டத்தில் ஒருத்தி

பத்து வயதுக்கு மேல் இருக்காது.
பாதி சீட்டில்தான் அமர்ந்திருந்தாள்.
வழியனுப்ப  வாடகை சைக்கிளில் வந்திருந்த
அம்மா ஏதோ விஷயங்கள் சொல்லிக்கொண்டிருக்க
வெறுமையாகத் தலையை ஆட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.
"பேரென்னமா?", "ஆனந்தி".
ஆனந்தி  பூந்தமல்லிக்குப் பக்கத்தில்
வீட்டு வேலைக்குப் போகிறாளாமாம்.
"இன்னிக்குக் கூடவா?".
"பூஜையாக்கண்டி நெறைய வேலை இருக்காம்".
வழி நெடுக ஒன்றுமே பேசவில்லை.
வேடிக்கைகூடப் பார்க்கவில்லை.
ஷேர் ஆட்டோ ஒன்றில் ஏறிக்கொண்டாள்.
பேருந்திறங்கி மகளுக்கு
சாக்கலேட் வாங்கும்போது தோன்றியது.
என்ன வேலை செய்து விடுவாள் ஆனந்தி.
சரஸ்வதி பூஜைக்கு
புத்தகங்களுக்குப்
போட்டு வைத்துக் கொண்டிருப்பாளாக்கும்.

சாரங்க தாரா

வலியறிந்தவன் நீ,

உன் முகத்தில் எஞ்சியிருந்தது 

கேள்வி மட்டுமேயென்று

எனக்கும் நளினிக்கும் தெரியும்.

கேள்வியுடன் மரணிப்பது, 

வலியைக் காட்டிலும் 

கொடுமையானதெனத் தெரிந்தாலும்

உன்னுடன் நேரெதிர் பேசிச் சமர் செய்ய

எனக்கு வலுவில்லை.

என் பக்கம் நியாயமுமில்லை.

வேறேதும் ஏற்பாடுகளுமில்லை.

வேறு வழியில்லாமல்தான் 

பொருதத் துணிந்தேன்.

மன்னித்து விடு,

ஏழு முறைகள் பயிற்சி செய்தும்

எனக்கு மூன்று தோட்டாக்கள் தேவைப்பட்டன.

மேக்ஸிமஸ் டெசிமஸ் மெரிடியஸ்

உங்களது ஆணைகளுக்கு அப்படியே அடிபணிகிறேன்!
உங்களது குறிப்பறிந்து ஏவல் புரிகிறேன்!
உங்களுக்கே என்னைப் பிடிக்கக்கூடும் - குழப்பமாகக்கூட இருக்கக்கூடும்!
விதிக்கப்பட்ட சராசரிகளுக்குள் நானும் ஒருவன்.
உங்கள் கர்வங்களுக்கு பங்கமெதும் வரப்போவதில்லை.
விடுதலைக்கு இன்னும் சில நாட்களே!
கடைசி வாய்ப்பு - எனை நீங்கள் எஜமானித்துக்  கொள்ள!

சமரசர்கள்

ஒதுக்குபுறமான சத்தங்களைத் தொலைத்த மூலை,
பெரிதான கூட்டமில்லை.
"இவ்வளவுக்குப் பிறகும் பிடித்துத் தொங்கிக்
கொண்டிருக்கத்தான் வேண்டுமா?" கேட்டான்.
சத்தமாக நான் சிரித்தது வெறுப்பேற்றியிருக்க வேண்டும்.
திரும்பிப் பார்த்தவர்கள் திரும்பி கொண்டார்கள்.
மேலுமொரு மிடறு விழுங்கி கொண்டோம்.
"உனக்காக இல்லாவிடினும்,
நளினிக்காகவாவது யோசிக்கலாமில்லையா?..."
குறுக்காகத் தலையாட்டினேன்.
"சந்தைப் பொருளைக் காட்டிலும்
விற்பனைக்கில்லாப் பொருளின்
மிஸ்டிக் மதிப்பு அதிகம்...
பொய்யிலே வாழ்கிறாய்...
உனக்குத் தெரியுமா,
நான் இப்போதுதான் சந்தோஷமாயிருக்கிறேன்...
உங்களுடனிருந்ததுதான் சமரசம்...".
என்னுடைய உடற்குறிகளின்
பொருள் அவனுக்குத் தெரியும்.
மேலும் ஆத்திரமானான்.
நிறையப் பேசினான். குடித்தான்.
அழுதான், அடித்தான், திட்டினான்.
பிறகு பணத்தை எறிந்துவிட்டு எழுந்து போய்விட்டான்.
நளினி, அடுத்தமுறை உன்னுடன் பேசும்போது
உடனே துண்டித்துவிடாதே,
சுவாரஸ்யமாகப் பேசுகிறான்.

அலகுகள்

இன்னும் எத்தனை தூரம்?
பத்து கதைகள்.
அவ்வளவுதானா?
நான் இன்னும்
எட்டு கதைகள் யோசிக்கவேண்டும்.

நானும் கடவுள்

இன்னும் எத்தனை ரகசியங்கள்
என்னிடம் மறைத்திருப்பாய்? என்றாள்,
என் கையை எடுத்துத் தன் தலைக்கு முட்டுக் கொடுத்தவாறே!
சிரித்துக் கொண்டே தலையை குறுக்காக ஆட்டினேன்.
இல்லை, சொல்லிப் பார், ரகசியமா எனச் சொல்கிறேன் என்றாள்.
அவளுக்குத் தெரிந்த சிலவற்றைச் சொன்னேன்.
பெருமிதத்தில் முகம் மலர்ந்தாள் - என்னை
முழுதாட்கொண்ட இறுமாப்பு.
எனக்குத் தெரியாதே, இத்தனையா? - நடித்தாள்.
கொம்புகளும், கூர்முனை கொண்ட வாலும்
எனக்கு வெளிவரத் தொடங்கின - பாம்புருவங் கொண்டேன்.
மேலும் சில தெரிந்தவைகளை ஆரம்பித்தேன்.
தெரிந்தவைகளாகவே முடித்தேன்.
கடைசியாக அவளுக்கொரு கனி தந்தேன்.
பிறகென்ன, தண்ணீரில் நடப்பதையும்,
அப்பங்களைப் பகிர்வதையும்,
அவதாரங்கள் எடுப்பதையும் சொல்லிவிட முடியுமா?
ரகசியங்களே ரகசியங்களாலானவைதாமே!